گهی از پس درآید گه ز پیش ام

دروغ او چراغ بی فروغ است

مرا تا دیده، دارد در پی ام سر

که گردد کام من از وی میسر

به هر مکر و فسون خواند به خویش ام

ولی هرگز بر او نگشاده ام چشم

به خوان وصل او ننهاده ام چشم