خدای ات کرده تلقین حسن تقدیر!

عزیز از گفتن کودکی عجب ماند

سخن با او به قانون ادب راند

که: «ای ناشسته لب ز آلایش شیر!

بگو روشن که این آتش که افروخت؟

کز آنم پرده عز و شرف سوخت

بگفتا: «من نی ام نمام و غماز