کز آنم پرده عز و شرف سوخت

که: «ای ناشسته لب ز آلایش شیر!

خدای ات کرده تلقین حسن تقدیر!

بگو روشن که این آتش که افروخت؟

بگفتا: «من نی ام نمام و غماز

که گویم با کسی راز کسی باز

برو در حال یوسف کن نظاره!