دل سنگین به مهرت نرم بادش!

بر آن اقلیم، حکم او روان است

غمش گر مایه رنجوری توست

جمالش حجت معذوری توست

وز این نامهربانی شرم بادش!»

وز آن پس رو سوی یوسف نهادند

سخن را در نصیحت داد دادند