به دفع حاجتش حجت رها کن!

دریده پیرهن در نیکنامی!

زلیخا خاک شد در راهت، ای پاک!

همی کش گه گهی دامن بر این خاک!

ز تو چون حاجتی خواهد، روا کن!

حذر کن! ز آنکه چون مضطر شود دوست

به خواری دوست را از سرکشد پوست