حذر کن! ز آنکه چون مضطر شود دوست

همی کش گه گهی دامن بر این خاک!

به دفع حاجتش حجت رها کن!

ز تو چون حاجتی خواهد، روا کن!

به خواری دوست را از سرکشد پوست

چو از لب بگذرد سیل خطرمند

نهد مادر به زیر پای، فرزند