به یادش روی در ویرانه ای کرد

نماند اسباب دولت هیچ چیزش،

خیال روی یوسف یار او بود

انیس خاطر افگار او بود

وطن در کنج محنت خانه ای کرد

ز مژگان دم به دم خوناب می ریخت

مگر خوناب خون ناب می ریخت