ز مژگان دم به دم خوناب می ریخت

انیس خاطر افگار او بود

به یادش روی در ویرانه ای کرد

وطن در کنج محنت خانه ای کرد

مگر خوناب خون ناب می ریخت

چو بود از تاب دل، سوزان تب او

مژه می ریخت آبی بر لب او