مژه می ریخت آبی بر لب او

ز مژگان دم به دم خوناب می ریخت

مگر خوناب خون ناب می ریخت

چو بود از تاب دل، سوزان تب او

نمی شست از رخ آن خونابه گویی

از آن خونابه بودش سرخ رویی

گهی کندی به ناخن روی گلگون