گهی کندی به ناخن روی گلگون

مژه می ریخت آبی بر لب او

نمی شست از رخ آن خونابه گویی

از آن خونابه بودش سرخ رویی

چو چشم خود گشادی چشمه خون

گهی سینه گهی دل می خراشید

ز جان جز نقش جانان می تراشید