نمی شست از رخ آن خونابه گویی

مگر خوناب خون ناب می ریخت

چو بود از تاب دل، سوزان تب او

مژه می ریخت آبی بر لب او

از آن خونابه بودش سرخ رویی

گهی کندی به ناخن روی گلگون

چو چشم خود گشادی چشمه خون