دهان پرخنده یوسف را دعا گفت

چو رخصت یافت، همچون ذره رقاص

درآمد شادمان در خلوت خاص

چو گل خندان شد و چون غنچه بشکفت

ز بس خندیدنش یوسف عجب کرد

ز وی نام و نشان وی طلب کرد

بگفت: «آنم که چون روی تو دیدم