به جای خود شه آن مرز کردش

ز شادی شد بر او هستی فراموش

ز شاهی دامن همت بیفشاند

یکی از وارثان ملک را خواند

به خصلت های نیک اندرز کردش

به کف جبریل حاضر دشت سیبی

که باغ خلد از آن می داشت زیبی