که باغ خلد از آن می داشت زیبی

به جای خود شه آن مرز کردش

به خصلت های نیک اندرز کردش

به کف جبریل حاضر دشت سیبی

چو یوسف را به دست آن سیب بنهاد

روان آن سیب را بویید و جان داد

چو یوسف را از آن بو جان برآمد