به خاک انداخت خود را همچو سایه

ندید آنجا نشان ز آن گوهر پاک

بجز خرپشته ای از خاک نمناک

بر آن خرپشته آن خورشیدپایه

گهی فرقش همی بوسید و گه پای

فغان می زد ز دل کای وای من وای!

زدی آتش به خاشاک وجودم