زدی آتش به خاشاک وجودم

به خاک انداخت خود را همچو سایه

گهی فرقش همی بوسید و گه پای

فغان می زد ز دل کای وای من وای!

از آن پیچان رود بر چرخ دودم

چو درد و حسرتش از حد فزون شد

به رسم خاک بوسی سرنگون شد