از آن پیچان رود بر چرخ دودم

گهی فرقش همی بوسید و گه پای

فغان می زد ز دل کای وای من وای!

زدی آتش به خاشاک وجودم

چو درد و حسرتش از حد فزون شد

به رسم خاک بوسی سرنگون شد

دو چشم خود به انگشتان درآورد