چون غنچه به هم دو سرو گلرنگ

وین دفتر عقل و دین همی شست

آن بر سر حسن و ناز می بود

وین سربه ره نیاز می بود

کردند آغاز صحبتی تنگ

شد دیده چو بهره ور ز دیدار

گشتند شکرشکن به گفتار