گفت: «ای زده دم ز مهر رویم!

آمد چون گل ز خیمه بیرون

بر ناقه ستاده قیس را دید

چون صبح به روی او بخندید

بر جان تو داغ آرزویم

دردی که تو را نشسته در دل

یا کرده به سینه تو منزل،