دردی که تو را نشسته در دل

چون صبح به روی او بخندید

گفت: «ای زده دم ز مهر رویم!

بر جان تو داغ آرزویم

یا کرده به سینه تو منزل،

داری تو گمان که مرغ آن درد

تنها به دل تو آشیان کرد؟