درد دل من هزار چندان

داری تو گمان که مرغ آن درد

تنها به دل تو آشیان کرد؟

هست ای ز تو باغ عیش خندان!

لیکن چو تو دم زدن نیارم

سوی تو قدم زدن نیارم

رازی که توانی اش تو گفتن