از گریه به خون و خاک می خفت

هر گل که شکفته بود، گفتند

امید وصال یار ازو رفت

و آرام دل و قرار ازو رفت

وز سینه دردناک، می گفت:

«لیلی جان است و من تن او

یارب به روان روشن او