وز سینه دردناک، می گفت:

امید وصال یار ازو رفت

و آرام دل و قرار ازو رفت

از گریه به خون و خاک می خفت

«لیلی جان است و من تن او

یارب به روان روشن او

کن کس که مرا ازو جدا ساخت