بنشست به گفتن و شنیدن

ز آن خواب گران به هوش اش آورد

در غلغله خروش اش آورد

برخاست به روی دوست دیدن

آن بود ز ناله درد دل گوی،

وین بود به گریه رخ به خون شوی

آن گفت که: «بی رخت بجان ام!