آن بود ز ناله درد دل گوی،

در غلغله خروش اش آورد

برخاست به روی دوست دیدن

بنشست به گفتن و شنیدن

وین بود به گریه رخ به خون شوی

آن گفت که: «بی رخت بجان ام!

وین گفت که: «من فزون از آن ام!»