با هم به وداع ایستادند

وین گفت:«چه غم؟ خدا کریم است!»

چون گفته شد آنچه گفتنی بود

و آن راز که هم نهفتنی بود

وز هر مژه سیل خون گشادند

آن روی به دشت کرد یا کوه

وین ماند به جا چو کوه اندوه