و آن راز که هم نهفتنی بود

آن گفت:«دلم ز غم دو نیم است»

وین گفت:«چه غم؟ خدا کریم است!»

چون گفته شد آنچه گفتنی بود

با هم به وداع ایستادند

وز هر مژه سیل خون گشادند

آن روی به دشت کرد یا کوه