تا بود همیشه کارش این بود

وز راحت های محنت انگیز،

بیخ املی ش کنده می شد

صد ره می مرد و زنده می شد

سرمایه روزگارش این بود

و آن روز که مرد هم بر این مرد

زاد ره آن جهان هم این برد