و او بسته زبان ز نام مجنون

یاری که ره وفا نورزد

صد خرمن از او جوی نیرزد

تو لیلی گو چو در مکنون!

دل بسته به یار خوش شمایل

حرف غم تو سترده از دل

از حی ثقیف، زنده جانی