دل بسته به یار خوش شمایل

صد خرمن از او جوی نیرزد

تو لیلی گو چو در مکنون!

و او بسته زبان ز نام مجنون

حرف غم تو سترده از دل

از حی ثقیف، زنده جانی

با طبع لطیف، نوجوانی