دانی که به عشق کیست دربند؟»

همواره ز مردمان رمیده

با وحش رمیده آرمیده»

لیلی گفتا که:«ای خردمند!

گفتا:« آری، به یاد لیلی

هر دم راند ز دیده سیلی»

لیلی ز مژه سرشک خون ریخت