مرقوم به خامه سعادت

کاین نامه که غنچه مرادست

زو در دل تنگ صد گشادست

حرزی ست به بازوی ارادت

تعویذ دل رمیدگان است

تومار بلا کشیدگان است

وآن دم که گشاد نامه را سر،