وآن دم که گشاد نامه را سر،

مرقوم به خامه سعادت

تعویذ دل رمیدگان است

تومار بلا کشیدگان است

سر برزد از او نوای دیگر

کاین نامه نه نامه، نوبهاری ست

وز باغ امل بنفشه زاری ست