ره برده به خیمه ذلیلان

کن مانده به چنگ غم گرفتار،

روزی به هوای نیمروزی

از تاب حرارت تموزی،

یعنی که به سایه مغیلان

برساخت از آن نظاره گاهی

می کرد به هر طرف نگاهی