زد بانگ بلند کای وفا کیش!

دیدش ز حساب عقل بیرون

هر چند نهفته دادش آواز

نمد به وجود خویشتن باز

بنگر به وفا سرشته خویش!

گفتا :«تو که ای و از کجایی؟

بیهوده به سوی من چه آیی؟