لیلی چو شنید این سخن ها

دیگر نشوم شکار صورت!

عشق ام کشتی به موج خون راند

معشوقی و عاشقی برون ماند

از صبر و قرار ماند تنها

دانست یقین، که حال او چیست

بنشست و به های های بگریست