در صاحب نام، کن نشان گم!

هر ذره به چشم اهل بینش

از زخم ازل، شکسته جامی ست

گرداگردش نوشته نامی ست

در هستی وی، شو از جهان گم!

تا بازرهی ز هستی خویش

وز ظلمت خودپرستی خویش