جهاندار پیش از تو بسیار بود

تو کشتی مر او را چو کشتی منال

ترا شرم بادا ز ریش سپید

که فرزند کشتی ز بهر امید

که بر تخت شاهی سزاوار بود

به کشتن ندادند فرزند را

نه از دوده خویش و پیوند را