که بر تخت شاهی سزاوار بود

ترا شرم بادا ز ریش سپید

که فرزند کشتی ز بهر امید

جهاندار پیش از تو بسیار بود

به کشتن ندادند فرزند را

نه از دوده خویش و پیوند را

چنین گفت پس با پشوتن که خیز