چون شعر نکو بود، خط نیک

ز آن دوک ز مشک رشته ریسی!

می زن رقمی به لوح انصاف!

دراعه عیب پوش می باف!

باشد مدد نکویی اش، لیک

گردد ز لباس خط ناخوب

در دیده عیب جوی، معیوب