مرا بازوی عمر سستی گرفت

ستایشگری کرد با او بسی

بدو گفت کای کوه فر و شکوه!

سر دین پرستان دانش پژوه!

تنم کسوت نادرستی گرفت

بیا، زود همراه شاگرد خویش!

پذیرنده کرد و ناکرد خویش