تنم کسوت نادرستی گرفت

بدو گفت کای کوه فر و شکوه!

سر دین پرستان دانش پژوه!

مرا بازوی عمر سستی گرفت

بیا، زود همراه شاگرد خویش!

پذیرنده کرد و ناکرد خویش

که بر کار عمر اعتمادی نماند