که بر کار عمر اعتمادی نماند

تنم کسوت نادرستی گرفت

بیا، زود همراه شاگرد خویش!

پذیرنده کرد و ناکرد خویش

وز این بند امید گشادی نماند

ارسطو چو زین قصه آگاه شد،

به آن قبله ملک همراه شد