که مغز از قبول دل و جان گرفت

نخست از ارسطو که ش استاد بود

به شاگردی او دلش شاد بود،

خردنامه ای نغز عنوان گرفت

ز نام خدای اش سرآغاز کرد

وز آن پس نوای دعا ساز کرد

که: «شاها! دلت چشمه راز باد!