چو خوش گفت کای مانده در تاب و پیچ!

دو صد خرقه تن رفو یافته ست

بنه گوش را دل به فهم سلیم!

بدان نکته هایی که گفت این حکیم!

قناعت کن از خوان گیتی به هیچ!

کشش های حاجت ز خود دور کن!

ز بی حاجتی سینه پر نور کن!