سکندر چو آن تحفه ها را بدید

رسولی روان کرد و همراه او

کنیزی فرستاد و یک تن غلام

یکی دست جامه، یکی خوان طعام

سرانگشت حیرت به دندان گزید

به خود گفت کاین تحفه های حقیر

نمی افتد از وی مرا دلپذیر