سرانگشت حیرت به دندان گزید

کنیزی فرستاد و یک تن غلام

یکی دست جامه، یکی خوان طعام

سکندر چو آن تحفه ها را بدید

به خود گفت کاین تحفه های حقیر

نمی افتد از وی مرا دلپذیر

فرستادن آن بدین انجمن