به گوشش فرو گفت پنهان سروش

به بالای جوشن، به زیر سپر

زمانی فتاد از جهان بی خبر

چو بگشاد از آن بی خودی چشم هوش

که: «اینست جایی که دانا حکیم

در آنجا ز مرگ خودت داد بیم»

چو از مردن خویش آگاه شد