نه نالد ز رنج و نه موید ز درد!

جزع را به رخ داغ دوری نهد

نه کوشد چو خور در گریبان دری!

نه پوشد چو مه جامه نیلوفری!

نه مالد به خاک سیه روی زرد!

چرا غم خورد زیرک هوشیار،

چو ز آغاز می داند انجام کار؟