بیا ساقیا! در ده آن جام صاف!

که کرد از دلم مرغ آرام، رم

پی حلق این مرغ ناگشته رام

ز ابریشم چنگ کن حلقه دام!

که شوید ز دل رنگ و بوی گزاف

به هر جا که افتد ز عکسش فروغ

به فرسنگ ها رخت بندد دروغ